welcome to lithuania

Μετά από 2 μήνες επιβίωσης στην εξορία μου στην Λιθουμανία πιστεύω μπορώ να εκφέρω κάποιες πρώτες παρατηρήσεις για την χώρα αυτή.

Από τα όσα έχω μέχρι τώρα δει , αλλά λαμβάνοντας υπ΄ όψην και την ιστορία του τόπου , μπορώ να καταλήξω ότι ο λαός αυτός έχει υποφέρει πάρα πολλά από τον κομμουνισμό και το σιωβετικό καθεστώς , και τώρα που τα πράγματα άλλαξαν και ήρθε ο καπιταλισμός οι άνθρωποι αισθάνονται χαρούμενοι , νομίζουν ότι όλοι έχουν ευκαιρίες να γίνουν πλούσιοι και ζουν σε μία ψευδαίσθηση ενός american dream.

Βλέπω επίσης έναν ηλίθιο εθνικισμό , ένα αδικαιολόγητο μίσος απέναντι σε κάθε είδους αλλοδαπούς , κάμερες παντού , κάτι ηλίθιες απαγορεύσεις (απαγορεύεται η αγορά αλκοόλ μετά τις 22.00 , απαγορεύεται η κατανάλωση αλκοόλ σε δημοσίους χώρους κτλ.) που κάθε άλλο παρά λύνουν το πρόβλημα του αλκοολισμού. (παντού βλέπεις ανθρώπους-σκνίπες ποτισμένες με vodka).

For example , υπάρχει νόμος που απαγορεύει αυστηρά την ρίψη σκουπιδιών στους δρόμους της πόλης , και οι Λιθουανοί φοβούμενοι ότι κάποιος μπάτσος θα τους κόψει πρόστιμο δεν τολμούν να πετάξουν ούτε μία γόπα στον δρόμο.
Αν βγεις μια βόλτα στο κέντρο της πόλης θα μείνεις έκπληκτος καθώς δεν θα δεις πεταμένο ούτε ένα αποτσίγαρο , ούτε ένα σκουπίδι , η πόλη είναι πεντακάθαρη..
Πρίν προλάβεις όμως να πεις "ουαο , αυτο είναι τέλειο και οικολογικό" , πήγαινε μία βόλτα στο δάσος για να διαπιστώσεις ότι ακόμα και στο κέντρο του δάσους που δεν υπάρχουν ούτε δρόμοι όυτε σπίτια όυτε ίχνος πολιτισμού επικρατεί μία απέραντη σκουπιδομάζωξη.Στο δάσος βλέπεις , δεν υπάρχουν μπάτσοι όποτε δεν μας πιάνει ο νόμος.
Πίστευω αυτό είναι μία απόδειξη πως οι απαγορεύσεις δεν φέρνουν λύση στα προβλήματα , αλλά η παιδεία , αν ο άνθρωπος δεν μάθει να σέβεται την φύση , τότε ότι και να τον κάνεις..

Επειδή όμως έχει έρθει η ώρα της κρίσης (της οικονομικής) , τα πράγματα είναι δύσκολα και αυτό είναι ορατό από τις συνεχείς μειώσεις των δρομολογίων των λεωφορείων μέχρι και τους ανθρώπους που βλέπω καθημερινά να ψάχνουν στα σκουπίδια να βρουν τροφή (στην Ελλάδα το έχω δει αυτό μία φορά , εδώ το βλέπω κάθε μέρα στην πλειοψηφία των κάδων της πόλης).

Και είναι πλέον βέβαιο ότι τα πράγματα θα γίνουν ακόμα δυσκολότερα ,όταν οι ουρές στους κάδους θα γίνονται ολοένα και μεγαλύτερες και μεγαλύτερες και μεγαλύτερες...