
Πέρνοντας αφορμή από την επικαιρότητα των πρυτανικών εκλογών θα γράψω γενικότερα για τις εκλογές και την "αντιπροσωπευτική" δημοκρατία.
Όπως είχε πει ο Ρουσσώ για την αντιπροσώπευση: "Οι Άγγλοι νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι επειδή εκλέγουν τους βουλευτές τους μια μέρα στα πέντε χρόνια".
Στο σημείο αυτό μάλλον ήταν ενδοτικός , διότι ,φυσικά, ούτε μια μέρα στα πέντε χρόνια δεν είναι ελεύθεροι:αυτό που σκέφτεται κανείς , οι επιλογές που κάνει αυτή τη μέρα έχουν ήδη καθοριστεί (και πολύ περισσότερο στην σημερινή εποχή) από τα προηγούμενα πέντα χρόνια: από τον εκλογικό νόμο,από τα υπάρχοντα κόμματα,τους υποψηφίους κτλ.
Στην δημοκρατία λοιπόν (όπως είναι σήμερα , γιατί στην Αρχαία Ελλάδα λειτουργόυσε πολύ καλύτερα) υπάρχει μια θεολογική ιδέα σύμφωνα με την οποία η κυρίαρχη υπόσταση του λαού,μετά απο μια μυστηριώδη χημική διαδικασία , συμπυκνώνεται μια Κυριακή και μέσω επιφοιτήσεως, βρίσκει σκήνωμα σε 300 ανθρώπους (ή και λιγότερους όπως στην περίπτωστη του πρυτανικού συμβουλίου) , οι οποίοι την διατηρούν και την μεταφέρουν ενσαρκώνοντας την για τέσσερα χρόνια μέχρι , ξαφνικά ,στα τέσσερα χρόνια πάνω, να ξαναδιαλυθεί μέσα στον λαό που την ξανασυμπυκνώνει και την μεταφέρει στους 300 κοκ.